Wyzwanie: Potencjał naturalnego ukształtowania

Zastany teren charakteryzował się otwartą przestrzenią ze znacznym nachyleniem, które wymagało przemyślanego „oswojenia”. Głównym założeniem było stworzenie ogrodu, który płynnie łączy się z widokiem na otaczający krajobraz, zapewniając mieszkańcom jednocześnie poczucie intymności i komfortu. Kluczowe było takie ukształtowanie poziomów, aby uczynić każdą część ogrodu w pełni dostępną i użyteczną.

Rozwiązanie: Architektura poziomów

Aby podkreślić atuty działki, zdecydowałam się na stworzenie czytelnej struktury opartej na tarasowaniu

Łagodna komunikacja:

Zamiast ingerować w naturalne nachylenie, wytyczyłam ścieżkę z regularnych płyt, która prowadzi w głąb ogrodu, stając się czytelnym łącznikiem między strefą wypoczynkową a dalszą częścią działki.

Strefa relaksu jako punkt centralny:

Wykorzystałam naturalne wyniesienie terenu, by wydzielić zaciszną strefę z paleniskiem. To miejsce, które naturalnie zaprasza do odpoczynku, oferując piękny widok na cały ogród.

Dobór roślinności:

Skarpę obsadzono roślinami o zróżnicowanej wysokości – od formowanych kul bukszpanu, przez malownicze łany lawendy, aż po kompozycję traw ozdobnych. Roślinność ta nie tylko scala przestrzeń wizualnie, ale także stabilizuje grunt, podkreślając architektoniczne linie projektu.

Efekt: Ogród pełen głębi

Dzięki świadomemu wykorzystaniu naturalnej rzeźby terenu, ogród zyskał na trójwymiarowości. Każdy z poziomów spełnia inną funkcję, a całość tworzy harmonijną, uporządkowaną przestrzeń. Z tarasu przy domu roztacza się teraz widok na wielowarstwową kompozycję, w której geometria nowoczesnych nasadzeń współgra z miękkością lawendy i szumem traw. To ogród, który jest nie tylko estetycznym tłem dla domu, ale przede wszystkim miejscem, w którym architektura i natura tworzą wspólną, spójną całość